« الحكم جنود اللّه يقوّى بها ابدان المريدين » آيا اتمام آنچه در قوّت اين عزيمت كه شما كرده بوديد همين است كه به فعل آمد ؟ همچون تيرى كه به قوّتى معيّن از كما بيرون جهد چون آن مقدار مسافت كه مقتضى آن قوّت است طى كند ساكن شود و بر زمين افتد ؟ مبادا كه چنين باشد ، چه عزيمت صحيحهء صاحب قوّت نامتناهى است هرچند رود قوّهء او آخر نشود ، آنچه قوّهء او متناهى باشد و حدّى محدود داشته باشد كه نزد آن منقطع شود ، آن عزيمت مجازى است و هوس حقيقى ، خداى شما را از آن محفوظ داراد . به‌هرحال باز وقت خود افتادن لازم است ، چشم از خود رها نبايد كرد كه هر نوع شوند ؛ شوند پيوسته تفقد احوال خود بايد كرد و تباهى آن را به اصلاح آوردن ، چنانچه شخص چون خسته شود به احتما و علاج مشغول گردد ، چندان كه آن معرض بگذرد ، مرض دل كمتر از مرض تن نيست ، چنانچه به هر مدّتى ناگاه تن مريض مىشود و به علاج آن اشتغال مىكنند و احتما ، چه عجب اگر دل را نيز مثل اين عارض شود ، باز وقت مىبايد بود كه تأخير علاج نكنند كه مبادا مرض مزمن شود و از علاج به در رود ! و اللّه الحفيظ رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ . « 1 » * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 177 - [ انتخاب فقر ] من عبد اللّه قطب الى وليّى فى اللّه و حبيب قلبى الامير عماد الملّة و الدّين جعفر ،

--> ( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 8 « پروردگارا پس از آنكه ما را هدايت كردى دل‌هايمان را دستخوش انحراف مگردان و از جانب خود رحمتى بر ما ارزانى دار كه تو خود بخشايشگرى » .